Jak klonować konopie: pobieranie sadzonek z ulubionych roślin

Gdy jedna roślina z paczki nasion okazuje się tą wyjątkową, sianie reszty daje ci tylko jej rodzeństwo, a nie ją ponownie. Klonowanie to sposób na zatrzymanie dokładnie tej rośliny — nie zbliżonej kopii, ale tych samych genetyk kontynuujących życie. To nie jest konieczność przy pierwszej uprawie, ale gdy trafisz na wyjątkową roślinę, właśnie tak ją zatrzymujesz.

Skrócona wersja:

• Klon to ukorzeniona sadzonka — genetycznie identyczna z rośliną, z której ją pobrano
• Pobieraj sadzonki tylko z rośliny w fazie wegetatywnej, nigdy w kwitnieniu
• Dolne gałęzie ukorzeniają się łatwiej; tnij pod kątem 45° tuż poniżej węzła
• Ukorzenij pod kopułą wilgotnościową przy łagodnym świetle — bez nawożenia
• Pomija etap siewki i zachowuje fenotyp, który ci się spodobał

Chcesz pełne omówienie? Czytaj dalej.

Dlaczego klonować zamiast po prostu siać więcej nasion?

Trzy powody, a pierwszy jest najważniejszy na początku: zatrzymujesz konkretną roślinę, nie odmianę. Fenotyp, który pasował do twojej przestrzeni i pachniał odpowiednio, jest zachowany — nie przewijasz ponownie genetycznej loterii. Po drugie, klon pomija kiełkowanie i etap siewki — ukorzeniana sadzonka wchodzi od razu jako młoda roślina wegetatywna, oszczędzając kilka tygodni na cykl. Po trzecie, długa gra: roślina utrzymywana i klonowana przez lata to genetyki, które nie giną — growerzy przekazywali sobie pojedyncze sadzonki z rąk do rąk przez dziesięciolecia. I nie — klon nie jest słabszy od siewki; to sprawdzone genetyki bez żadnej zgadywanki siewkowej. Jedyne, czego mu brakuje, to korzeń główny — co w doniczce nie robi żadnej praktycznej różnicy.

Jak pobieram sadzonkę?

Wybierz zdrowy pęd mniej więcej długości palca, z co najmniej kilkoma węzłami, z rośliny w fazie wegetatywnej — sadzonki z kwitnącej rośliny marudzą tygodniami, próbując powrócić do fazy wegetatywnej. Dolne gałęzie ukorzenią się łatwiej — to młodsze tkanki. Użyj czystego, ostrego, wysterylizowanego ostrza (brudne cięcie wprowadza zgniliznę zanim pojawi się choć jeden korzeń) i tnij pod kątem mniej więcej 45°, tuż poniżej węzła, bo to właśnie w węzłach tworzą się korzenie. Usuń dolne liście, żeby mieć nagi kawałek łodygi do zakopania, a duże liście wachlarzowe na górze przytnij o połowę — sadzonka nie ma korzeni, więc nie utrzyma pełnego zestawu spragnionych liści. Zanurz ścięty koniec w żelu do ukorzeniania (bardziej wybaczający od proszku; DIG ma go w ofercie) i od razu umieść w podłożu tak, żeby jeden lub dwa węzły znalazły się pod powierzchnią. Możesz pominąć hormon — wiele sadzonek ukorzenia się bez niego — ale zwiększa szanse na sukces.

Co dalej?

Do zestawu propagacyjnego i ręce precz — szczegółowo opisano to w poradnikach o ukorzenianiu i roślinie-matce. Skrócona wersja: ciepło, wilgotno, łagodne światło i cierpliwość. Pielęgniarz zniszczył więcej klonów niż ukorzenił, nawożąc je, zalewając pełnym światłem i zdejmując kopułę co godzinę, żeby sprawdzić — gotował je i zagładzał jednocześnie. Sadzonki nie chcą troski. Chcą być zostawione w cieple, wilgoci i spokoju. Korzenie pojawiają się od jednego do trzech tygodni; potem przesadzasz jak każdą młodą roślinę wegetatywną. Klonuj w fazie wegetatywnej, trzymaj to prosto, a masz ulubioną roślinę na zawsze.